นานเหลือเกินที่ผมไม่ได้เข้ามา up เกือบสี่หรือห้าเดือนได้ แม้กระทั่งหน้า web ที่เป็นของwordpress ก็เปลี่ยนไปผมหายตัวไปกับการเป็น นิสิตแพทย์เวชปฏิบัตินั่นก็คือนิสิตแพทย์ชั้นปี่ที่6 นั่นเองครับ แล้วก็มีอีกชื่อว่า extern นะครับ เป็นปีที่คนเรียนหมอ เล่าลือกันว่าเป็นปีที่หนักและโหดที่สุดของการเรียนหมอ ผมอยากบอกว่าผมรอที่จะเรียนปีสุดท้ายมานานแล้ว เพราะว่าอยากจะทำงานเต็มที่แล้ว ผมเข้าใจว่าอาชีพแพทย์เป็นอาชีพที่ไม่มีวันเรียนได้จบสิ้น เพียงแต่ระยะเวลา6ปีเป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น แต่ผมก็อยากที่จะจบไว ๆ
ตอนนี้ผมปฏิบัติงานในสาขาศัลยกรรม คงต้องบอกความจริงว่าเหนื่อยมากมาย โดยเฉพาะวันไหนที่อยู่เวร หลายๆท่านคงไม่ทราบระบบการอยู่เวรของ extern นั่นคือสมมติว่าวันอังคารคุณอยู่เวร เช้าวันอังคารคุณต้องทำงานที่หอผู้ป่วย หรืออกตรวจที่ห้องตรวจโรคหรืออาจต้องเข้าช่วยผ่าตัด พอสี่โมงเย็นตรงคุณต้องไปอยู่เวรที่ห้องฉุกเฉินคอยดูแลคนไข้ที่มาด้วยเรื่องอุบัติเหตุ มีแผล ตีรีนฟันแทง แม้กระทั่งไฟดูด นำ้ร้อนลวก คุณต้องทำงานที่ห้องฉุกเฉินถึงเจ็ดโมงเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วอย่าคิดว่าจะได้พักนะครับ หลังเจ็ดโมงคุณต้องทำงานที่ได้รับมอบหมายต่ออย่างที่บอกเช่น OPD หรือ ER หรือ WARD จนถึงสี่โมงเย็น นั่นหมายความว่าคุณต้องทนได้36 ชั่วโมงเป็นอย่างน้อย ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์หรือวันหยุดจะดีหน่อยเพราะแค่ 24ชั่วโมงเท่านั้น
ผมมีเรื่องที่จะเล่าให้คุณฟังอีกหลายเรื่อง ผมจะหาเวลาว่างมานั่งพิมพ์ใหม่นะครับ
ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ อ่านแล้วรู้สึกว่างานที่ตัวเองทำอยู่ซึ่งคิดว่ายุ่งมากมาย ก็ยังมีคนที่ต้องทุ่มเทและใช้ความอดทนมากกว่าเราหลายเท่าอีกหลายคน อยากให้มีเรื่องมาเล่าอีกเยอะๆ ขอบคุณมากค่ะ
เ ห อ ๆ ๆ ๆ ๆ
ไ ม เ ห น ม า อั พ อี ก อ่ า ค่ ะ
แ ห ะ ๆ ๆ ๆ ๆ
ว่ า แ ต่ พี่ ช า ย ค น นี้ เ ป น แ พ ท ย์ ส ถ า บั น ไ ห น อ่ า ค ะ ?
จ บ แ ล้ ว อ่ า สิ เ นี่ ย ค ะ ?
พี่หายไปไหนค่ะ อ่านบล๊อกของพี่แล้วมันทำให้หนูมีกำลังใจเยอะเลยค่ะ
หนูสงสัยว่าตัวเองติดเชื้อ HIV หรือเปล่า ทั้งๆ ที่หนูไม่น่าจะติดเพราะไม่ได้มีเรื่องเพศมาเกี่ยวข้อง แต่หนูรู้สึกว่าพี่สะใภ้จะติดเชื้อหรือเปล่า หนูก็ไม่กล้าคิดอีก หนูเห็นผื่นที่ลำคอของพี่สะใภ้ และก่อนหน้านี้แม่ของเขาเสียชีวิตเพราะโรคเอดส์ วันนึงแปรงสีฟันของหนูในห้องน้ำ มันถูกย้ายที่ ซึ่งหนูก็สงสัยว่า ทำไมใครใช้น้า หรือว่ามันตกแล้วคนอื่นเก็บขึ้น แต่หนูก็ไม่ได้เอะใจอะไรค่ะ ก็ยังคงแปรงต่อ ไม่นานนัก หนูเริ่มมีอาการหายใจไม่ออก ทั้งสองข้างของจมูกเลย หนูไม่รู้ว่าเป็นอะไร เพลีย เป็นไข้ ปวดเมื่อยเนื้อตัว ทำอะไรก็เหนื่อยง่าย ซึ่งหนูไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย เป็นประมาณ 2-3 อาทิตย์ สักพักหนูก็มีผื่นเป็นเม็ดๆ สาก ที่หน้าอก แต่ไม่รู้สึกคันอะไร นับวันผื่นยิ่งเยอะขึ้น หนูเริ่มเอะใจ เลยเริ่มค้นหาจาก อินเตอร์เน็ตเกี่ยวกับอาการเริ้มต้นของผู้ได้รับเชื้อ หนูก็ลองๆดูปรากฏว่ามีต่อมน้ำเหลืองโตซึ่งตอนนี้สองเดือนแล้วก็ยังไม่หายโต วันที่ 4 มีค หนูทนไม่ไหวแล้วได้แต่นอนเหงือตก มาหลายคืน หนูตัดสินใจไปตรวจที่คลีนิกนิรนามค่ะ ระหว่างที่นั่งรอผลนั้น หนูพยายามทำใจให้มันสบายๆ เพราะว่าถ้ารู้ผลว่าเป็นหนูคงจะไม่ต้องอึ้งมาก เพราะหนูมาคนเดียว ไม่อยากทรุด ไม่อยากทำไรผิดปกติ มีพี่ผู้หญิงคนนึงนั่งข้างๆ หนู มากับผู้วัยกลางคนและลูกชาย ระหว่างที่รอผลการตรวจนั้น หนูก็นั่งเล่นกับลูกของพี่เค้าไป สักพักหมอเรียกพี่เค้าเข้าไปในห้อง หนูตกใจมาก เพราะเด็กวิ่งออกมาข้างนอก ร้องไห้ดังมาก หนูเลยตัดสินใจถามป้าคนที่มาด้วยกะพี่คนนั้น เค้าบอกว่า พี่เค้าติดเชื้อ ตอนแรกไปตรวจที่ กล้วยน้ำไทแล้วไม่พบเชื้อ พอมาตรวจที่นี้แล้วพบเชื้อ หนูเริ่มๆ มือสั่นตัวเย็นๆ คิดอะไรไม่ออก สักพักคุณหมอเรียกหนูไปฟังผลตรวจหนูเดินไปด้วยอาการใจเย็น เปิดประตูห้องคุณหมอเข้าไป ยังไม่ทันได้นั่งเลย คุณหมอบอกว่า ผลเป็น Negative ค่ะ สบายใจได้ หนูรู้สึกโล่งใจมากๆ แต่ระหว่างทางที่กลับ หนูคิดถึงพี่คนผู้หญิงที่มาตรวจด้วยกันวันนี้ ก็มีความรู้สึกไม่แน่ใจในผลตรวจเลย ตอนนี้ก็ผ่านมาไม่กี่วัน ยังเหลืออีกตั้ง 2 เดือนที่ หนูจะต้องไปตรวจอีกรอบ ผื่นก็ยังไม่หาย เมื่อวานนี้หนูอ่านจากเว็บไซด์ นึงเค้าบอกว่าอาการของผู้ติดเชื้อเริ่มแรกจะมีผื่น แต่ไม่คัน และผืนไม่มีอาการแพ้ หนูอ่านแล้วก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ตอนนี้หนูไม่กล้าไปหาหมอที่ไหน เพราะต้องการตรวจเอดส์อีกสองเดือนให้รู้ผลไปเลย ได้แต่เก็บตัว นอนไม่เคยหลับสนิทสักกะวัน ตื่นมาก็กลุ้ม พี่ค่ะ หนูเศร้าเหลือเกิน อีกสองเดือนนี้หนูจะมาเล่าให้พี่ฟังอีกรอบนะค่ะ เมื่อไหร่พี่จะมาอัพบล๊อกน้า