เพศสัมพันธ์ครั้งล่าสุด

    “คุณมีเพศสัมพันธ์ครั้งสุดท้าย วันไหนครับ?” คำถามนี้ถ้ามีคนถามคุณกลางสยามคุณจะทำยังไงกับคนถามครับ?
      ประโยคข้างต้น หรือประโยคที่มีความหมายคล้ายกันเช่น มีอะไรกับแฟนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เคยมีอะไรกับแฟนหรือยัง ทำนองนี้ เป็นประโยคที่จะต้องถามสำหรับหมอสูติ-นรี ครับ ผมยังจำได้ ครั้งแรกตอนที่ผมต้องถามคนไข้ ซึ่งเป็นหญิงสาววัยประมาณ 20-24 ปี แล้วผมถามประโยคนี้ออกไป  ไอ้คนถามก็กระอักกระอ่วน อายด้วย ส่วนคนตอบก็รู้สึกไม่ต่างกันครับ  มันเป็นเรื่องส่วนตัวมาก ๆ ผมเข้าใจครับ แต่มันก็จำเป็นต้องถามนะครับ เพราะมีความสำคัญกับการวินิจฉัยโรคหรืออาการที่คุณเป็นอยู่
     มีอยู่ครั้งหนึ่ง หลังจากที่ผมเริ่มไม่ค่อยอายกับคำถามทำนองนั้นแล้ว ผมถามออกไป คนไข้ทำหน้างงงวย แล้วถามกลับว่า หมอจะถามไปทำไมค่ะ? ผมถึงกับเซ็ง เนื่องจากสีหน้าของเธอบอกประมาณว่าจะรู้ไปหา.0….0… ทำไม  โดยไม่ช้าต้องอธิบายกันอยู่นานจึงจะเข้าใจ
     ไอ้การตรวจภายในนี่ก็อีกอย่างหนึ่งนะครับ โถ! นักเรียนแพทย์ผู้ชายยิ่งเงอะ ๆ งะ ๆ อยู่ แล้วยิ่งโดนคนไข้ปฏิเสธว่า ไม่ให้หมอผู้ชายตรวจอีก.. เข้าใจครับ แต่ว่าอยากให้เห็นใจหมอ ๆ ผู้ชายบ้างนะครับ  การเป็นหมอ เรายึดถือสิทธิผู้ป่วย เราจะไม่เอาเรื่องของผู้ป่วยมาเป็นเรื่องเล่น ๆ นะครับ สบายใจได้ โดยเฉพาะ [...]

Read Full Post »

ดูปลา…พารากอน

เมื่อวานนี้ผมได้มีโอกาสไปเที่ยว Siam Paragon(จะสอบสัปดาห์หน้าอยู่แล้ว หนังสือยังอ่านไม่จบเลย T_T) และไปดูสยาม โอเชียนเวิลด์ ครับ งานนี้ฟรีครับ เพราะมีพี่ที่รู้จักกันได้ตั๋วฟรีมา (ขอบคุณครับ )ตอนแรกกะจะไม่ไป แต่พอรู้ราคาตั๋วต้องรีบพยักหน้าทันที (โถ! ไอ้งก)เพราะมันตั้งครึ่งพัน ให้ผมไปเสียเงินดูเองเสียดายแย่
สำหรับสัตว์น้ำกว่า 10,000 ตัวจาก 400 กว่าชนิด มันดูแล้วตื่นตาตื่นใจดีจังครับ มีเด็ก ๆ ไปดูอื้อเลย ตู้ที่เด็ก ๆ รุมล้อมก็คงหนีไม่พ้นเจ้า “Nemo” นั่นเอง ประทับใจครับ ผมคงไม่สามารถวิจารณ์อะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันได้ คงได้แต่บอกว่าประทับใจจังครับ

Read Full Post »

ตั้งท้อง

    เมื่อวานนี้ไม่ใช่สิที่จริงต้องบอกว่าตั้งแต่คืนวันเสาร์ จนถึงมืดวันอาทิตย์ ผมไปทำงานpart time มาครับ เรียกว่าไปขึ้นเวรกัน 24 ชั่วโมงควบ งานก็เหมือนเดิมครับ มีเยอะจนถึงเยอะมาก
      ตอนใกล้ ๆ ลงเวร (หมายถึงมืด ๆ วันอาทิตย์ครับ) เพื่อนโทรมาปรึกษาเรื่องการตรวจการตั้งครรภ์ เพื่อนแต่งงานไปหลายเดือนก่อน เขาไปซื้อจากร้านขายยาแล้วไม่แน่ใจผลตรวจ เขาบอกว่ามันขึ้นสองขีดจาง ๆ – ความจริงผมก็คิดว่าน่าจะตั้งท้องอยู่แล้วครับ– เพื่อความแน่ใจผมเลยบอกใหขับรถมาตรวจกะผมอีกครั้งหนึ่ง ผลก็เป็นไปตามคาดครับ เพื่อนตั้งท้อง ดีใจกันทั้งเพื่อนแล้วก็แฟนเพื่อนเลย ผมคำนวณวันคลอดก็ประมาณ กลาง-ปลายเดือนกันยายนปีหน้าน่ะครับ (เสียดายนะถ้าเลื่อนเป็นตุลาจะเกิดวันเดียวกะลุงเลย หลานเอ้ย!) ยังไงผมก็แนะนำวิธีการปฏิบัติตัวไปแล้ว เพราะท้องแรก อายุครรภ์น้อย ๆ มีสิทธิที่จะแท้งได้ครับ
       รู้สึกดีใจที่เห็นทั้งสองคนมีความสุขครับ มันบอกไม่ถูก ถึงผมจะอายุเท่าเพื่อน แต่เขามีครอบครัว และก็กำลังจะมึลูก เพื่อน ๆ คนอื่นก็กำลังก้าวหน้าในอาชีพการงาน แต่ผมไม่นึกอิจฉาเลย ดีใจกะเพื่อนๆ เพราะการได้นั่งดูพัฒนาการ ความเจริญของคนอื่น มันก็ทำให้เราชื่นใจได้เหมือนกันใช่ไหมครับ ?
      พอลงเวรมากว่าจะเดินทางมาถึงโรงพยาบาลที่เรียนหนังสือ ก็ปาไป สาม สี่ทุ่ม เหนื่อยจังครับ [...]

Read Full Post »

Part time = นักเทคนิคการแพทย์

เรื่องนี้ผมพิมพ์เอาไว้ตั้งแต่กลางคืนวันที่ 13 กุมภาพันธ์ นะครับแต่พึ่งได้โอกาสมา Post คืนที่ 18 กุมภาพันธ์คืนนี้เป็นคืนวันอังคารครับ ผมมาทำงานPart time เป็นนักเทคนิคการแพทย์โรงพยาบาลแถวๆ บ้าน เลิกเรียนผมก็รีบนั่งรถกลับมาครับ ขึ้นเวรตั้งแต่ 2 ทุ่มถึงตี 5 พรุ่งนี้ผมก็ต้องรีบออกไปร.พ.ภูมิพลครับกลับไปเรียนหนังสือต่อ ผมก็เลยบันทึกว่าคืนนี้ผมทำอะไรบ้าง ดูสิครับว่าจะเหนื่อยแค่ไหน
20.00-21.00 มาถึงโรงพยาบาล ตรวจเครื่องมือทำLABครับ ว่าเครื่องทำ งานได้ดีมีปัญหาอะไรหรือเปล่า 2
0.30-21.00 คนไข้รายแรก ตรวจ CBC กับ HIV ครับ CBC มาจากคำว่า Complete Blood Count ครับ แปลง่าย ๆ ว่าตรวจองค์ประกอบต่าง ๆ ของเลือดเราว่ามีภาวะติดเชื้อ ภาวะซีด เม็ดเลือดน้อย เกร็ดเลือดต่ำ อะไรทำนองนั้นครับ21.00-21.10 รายที่สองครับ ตรวจ Urinalysis (UA) เป็นการเอาปัสสาวะคนไข้มาตรวจครับ ว่ามีความผิดปรกติอะไรในระบบทางเดินปัสสาวะมั้ย มีการติดเชื้อหรือเปล่า ไตทำงานเป็นอย่างไร ต้องเอาปัสสาวะคนไข้มานั่งดูตะกอนปัสสาวะครับ
21.10-23.00 [...]

Read Full Post »

กลับบ้าน

เรื่องนี้ผมพิมพ์เก็บเอาไว้ตั้งแต่วันจันทร์ที่12 ตอนเย็นนะครับ แต่พึ่งได้มีโอกาสมา Postวันนี้เอง สาเหตุเพราะผมลืม File ไว้ที่อื่น ผมก็เลยขี้เกียจพิมพ์ใหม่ เพราะฉะนั้น Post เก่า เรื่องผมจะหายไปสักระยะหนึ่งก็เพราะสาเหตุนี้แหล่ะครับ ลืมเอา Floppy A คู่ใจมาที่หอก็เลยไม่ได้ Post ……เข้าเรื่องกันดีกว่าครับ
       วันนี้เลิกเรียนเร็วเป็นพิเศษ พอเลิกปุ๊บ อยู่ ๆ อาการบ้าก็กำเริบครับ อยากกลับบ้าน เพราะรู้สึกคิดถึงแม่กับน้อง
         วันนี้วันจันทร์ครับ วันนี้ผมแวบกลับมาบ้านด้วย ทั้งๆ ที่ใช้เวลาเดินทางถึง 3 ชั่วโมงจากโรงพยาบาลภูมิพลมาบ้านที่พระประแดง ที่ผมกลับ เพราะผมคิดถึงบ้านครับ จริง ๆ อาจารย์เลิกสอนตอนเที่ยงครับ พอเลิกอยู่ ๆ ก็นึกอยากกลับบ้านทันที โทรหาแม่ แม่บอกว่าน้องไม่กลับ ตัดสินใจอยู่นานว่าจะกลับหรือเปล่าเพราะ มันเดินทางไกลแล้วก็เหนื่อย ผมกลับตอนบ่าย ตอนเช้าผมต้องตื่นตีสี่ เพื่อจะให้มาทัน round ward ตอน7โมงเช้า แม่ผมบอกว่าถ้าเหนื่อยก็ไม่ต้องกลับน่าจะดีกว่าครับ เขาเป็นห่วงไม่อยากให้ผมเหนื่อย เพราะประโยคนี้แหละครับ ผมเลยกลับบ้าน ตั้งแต่ผมมาเรียนหมอรู้สึกว่าเวลาในชีวิตผมน้อยลงทุกทีๆ เพราะอย่างนั้นถ้าผมมีเวลาเพียงเล็กน้อย [...]

Read Full Post »

เพื่อน

เรื่องนี้ผมพิมพ์พฤหัสที่ 15 นะครับ
เมื่อคืนวันเสาร์ที่ 10 ที่ผ่านมา ผมมีนัดทานข้าวกับเพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่ม.ต้นแล้วก็ม.ปลายครับ นับ ๆ ดูก็รู้จัก ก็คบกันมา 15 ปีแล้ว ตอนนี้เพื่อน ๆ ก็มีงาน มีการกันแล้ว เป็นหมอ สถาปนิก System analyst นักบัญชี ฯลฯ ผมรู้สึกดีชะมัดดีใจที่ได้เจอเพื่อน (โปรดสังเกตนะครับ ผมไม่ได้ใช้คำว่าเพื่อนเก่า) ผมรู้สึกดีที่ได้เจอ ความจริงผมโทรศัพท์คุยกับเพื่อนน้อยมาก  ความถี่ตกอยู่ประมาณ 2-3 เดือนต่อหนึ่งครั้งที่ได้คุยกัน เพียงแต่ทุกครั้งที่เจอกัน เพื่อนแต่ละคนเป็นยังไงก็ยั่งงั้น ไม่ FAKE ไม่ได้รู้สึกแตกต่างไปกับเพื่อนที่เราเคยคุยกันสมัยม. 1 เลย ไม่มีการนินทากัน หรือจับกลุ่มประชุมลับว่า จะรับ”มัน”เข้ากลุ่มมั้ย จะรับ”มัน”เข้าร่วมทำงานหรือเปล่า หรือนั่งจับกลุ่มคุยกันว่า”มัน” มีนิสัย Hear hear อะไรที่รับไม่ได้ ผมว่ามันสบายใจนะที่ได้เจอกับคนแบบบนี้ เวลาที่เราทุกข์ใจหรือรู้สึกแย่มันก็ยังมีเพื่อนพวกนี้ที่ยังคอยให้ปรับทุกข์ ให้ระบาย
สาเหตุที่ได้เจอกันคราวนี้เพราะเพื่อนที่เป็นหมอนัดเลี้ยงครับ เลี้ยงส้มตำ ไก่ย่าง อาหารเวียดนาม นัดกันที่บ้านของเพื่อนคนหนึ่งที่แต่งงานแล้ว ไปกัน 8-9 [...]

Read Full Post »

สักระยะ

จะหายตัวไปสักระยะนะครับ กลับมาอีกทีคงอาทิตย์หน้ามั้ง

Read Full Post »

ลงโทษ

เป็นเรื่อง FWD ครับ อ่านแล้วให้ข้อคิดดี
วันหนึ่งเมื่อยังเด็ก
แอนดี้น้องชายของฉันนั่งอยู่ที่มุมห้องนั่งเล่น…ในมือข้างหนึ่งมีปากกาหนึ่งด้าม
ขณะที่ในมืออีกข้างหนึ่งก็ถือหนังสือสะสมราคาแพงของพ่อ
แอนดี้คงจะปีนขึ้นไปหยิบจากบนชั้นหนังสือ
เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้อง…แอนดี้ก็ก้มหน้างุดและทำท่ากระสับกระส่าย
เขารู้ตัวดีเชียวละว่ากำลังทำผิด
แม้จากระยะไกลฉันก็เห็นรอยขีดเขียนเปรอะไปทั่วบนหน้าหนังสือของพ่อ
และตอนนี้แอนดี้ก็กำลังจ้องมองพ่อตาโตด้วยความหวาดหวั่น
รอคอยที่จะถูกทำโทษ พ่อหยิบหนังสือขึ้นมามอง
แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้โดยไม่พูดอะไรสักคำ
หนังสือทุกเล่มมีความหมายต่อพ่อมาก หนังสือคือความรู้
และหนังสือเล่มนั้นก็เป็นหนังสือสะสมราคาแพง
แต่ในขณะเดียวกันท่านก็เป็นพ่อที่รักลูกมาก
สิ่งที่พ่อทำในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านั้นยอดเยี่ยมมาก
แทนที่ท่านจะลงโทษหรือดุแอนดี้ หรือแม้แต่ตำหนิความซุกซน
พ่อกลับนั่งลงหยิบปากกาในมือแอนดี้ขึ้นมาถือไว้
แล้วก็เขียนอะไรบางอย่างลงในหน้าหนังสือสะสมราคาแพงนั่นเสียเอง
พ่อเขียนที่ข้าง ๆ ลายเส้นที่แอนดี้ขีดว่า “ภาษาของแอนดี้
เมื่ออายุสองขวบ”
ต่อไปนี้ไม่ว่าครั้งไหนที่พ่อหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาเปิด
พ่อก็จะเห็นใบหน้าน้อย ๆ ที่น่ารักและดวงตาที่สดใสของลูก
ลูกทำให้หนังสือเล่มนี้ของพ่อมีความหมาย เหมือนกับที่พี่ ๆ
ของลูกนำความหมายมาสู่ชีวิตของพ่อเหมือนกัน
“ว้าว…” ฉันคิด นี่หรือคือการลงโทษของพ่อ?
นาน ๆ ครั้งฉันก็จะหยิบหนังสือที่สะสมไว้
มาให้ลูกหลานของฉันขีดเขียนเล่น
ทุกครั้งที่มองดูลายมือหยุกหยิกเหล่านั้น
ฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่พ่อทำในวันนั้น ซึ่งนั่นก็คือ ‘คนที่เรารัก
ไม่ใช่วัตถุสิ่งของ’
ลองมองย้อนดูตัวคุณเอง… ในแต่ละวันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้อยู่เสมอ
เช่นคุณนั่งกินข้าวกับภรรยาอยู่ที่ร้านอาหาร เธอหวังดีอยากจะเทซอสให้คุณ
แต่..มันกลับหกไปเลอะเสื้อตัวเก่งของคุณ และคุณก็ทำสีหน้าที่ตำหนิเธอ
แถมด้วยคำพูดว่า “เดี๋ยวผมเทเองก็ได้”
นอกจากคำขอโทษที่เธอพร่ำบอก น้ำตาใส ๆ ก็เริ่มเอ่อขึ้นในใจเช่นเดียวกัน
เพราะอาหารมื้อนั้นไม่มีรสชาติสำหรับเธอเสียแล้ว แต่ถ้าคุณบอกกับเธอว่า
ถ้าซักไม่ออกก็ไม่เป็นไรหรอก เมื่อผมหยิบเสื้อตัวนี้มาใส่อีก
ผมจะหวนนึกถึงร้านอาหารนี้ ทุกครั้งไปที่ได้มีโอกาสมาทานข้าวกับคุณ
และ.. ได้คิดถึงทุกครั้งว่าภรรยารักและเอาใจใส่ผมมากเท่าใด
อยากปรนนิบัติเอาใจ (จนเทซอสหกใส่ผม)
แต่ว่าคราวหน้าที่เราออกมาทานข้าวข้างนอกกัน
ผมจะเป็นคนเทซอสให้คุณมั่งล่ะ (ทีนี้ตาผมมั่ง)
แบบนี้รอยยิ้มจากหัวใจของเธอก็เริ่มโบยบิน
และแค่นี้คุณได้ลงโทษเธอให้ระวังมากขึ้นแล้วล่ะ
สิ่งที่มีค่าต่อชีวิตคนเรานั้นไม่ใช่นาฬิกาเรือนละแสน
หรือเนคไทเส้นละหลายพัน แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจที่คุณรู้ว่า
มีใครคนหนึ่งเฝ้ารักเฝ้าถนอมความรู้สึกคุณอยู่ตลอดเวลาต่างหาก
เหมือนดังเรื่องของพ่อ… เมื่อพ่อขอบคุณพระเจ้า
ที่ประทานเด็กน้อยคนนี้มาให้ขีดเขียนบนหนังสือแสนหวงของพ่อ
พ่อได้สอนให้ฉันรู้ว่า…’อะไรกันแน่ที่มีค่าต่อชีวิตของเราอย่างแท้จริง’
แล้วคุณรู้หรือยังครับ ?

Read Full Post »

เลือดสาด

วันนี้ตอนเช้ามีเรียนหนังสือ ตอนสายออกตรวจคนไข้ที่ OPD(แผนกผู้ป่วยนอก) แล้วตอนรีบกินข้าวเที่ยงเพราะตอนบ่ายมีสอบ CPR เป็นการสอบพวกปั๊มหัวใจช่วยชีวิตหน่ะครับ แต่ไม่เครียดเพราะสอบปฏิบัติเก็บคะแนน นิดหน่อยอีกอย่างมีการทวนก่อนสอบด้วย ซ้อมไปหัวเราะไปเพราะอทนที่จะพูดว่าช่วยด้วยมีคนหมดสติ กลายเป็นช่วยด้วยมีคนเสียสติ เลยต้องตั้งสติหมอกันใหม่ตามระเบียบ
พอเสร็จตอนเย็นก็ขึ้นเวรครับ ตอนนี้เพิ่งลงเวรเองเพื่อนเพิ่งทำคลอดไปอีกราย เพื่อน ๆ ก็ต้องช่วยกัน เพื่อนคนนี้หลังเอาเด็กออกมาได้ เธอก็เตรียมที่จะทำคลอดเด็ก กดท้องไม่ค่อยดีเพราะรกยังไม่ยอมออก พี่ที่เรียนแพทย์ประจำบ้านมาช่วยมากดมดลูกโดยที่กดลงไปตรงกระดูกก้นกบ ปรากฏว่าเลือดสาดเลยครับ โดนเพื่อนเต็ม ๆ ขนาดที่ใส่ชุดทำคลอดเต็มยศยังเลือดแขนโดนผิวหนังเต็ม ๆ ต้องรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  แต่เพื่อนก็ยังยิ้มแย้มเพราะว่าได้ลูกเป็นผู้หญิงเนื่องจากต้องการลบอาถรรพ์ว่าถ้าผู้หญิงทำคลอดได้ลูกชายจะขึ้นคาน…….บางครั้งของเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็กลายเป็นสิ่งจรรโลงใจให้นักเรียนแพทย์ได้นะครับ 

Read Full Post »

ดวงของผม

มีคนส่งดวงของผมมาให้ ตามนี้ครับ “คุณจะเป็นคนที่มีน้ำใจมาก
และเป็นคนคล่องแคล่วในการตัดสินใจปั­ญหาทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต
คุณจะสามารถแก้ได้อย่างมีสติและเฉียบขาดอารมณ์แห่งจิตใจเป็นคนเยือกเย็น แต่หากว่าทนไม่ไหวขึ้นมาก็สามารถระเบิดได้อย่างรุนแรงเช่นกัน กล้าเสี่ยงมีความคิดเป็นนักประนีประนอมที่เหนือชั้นความรักจะเป็นคนชอบแสวงหาความน่าตื่นเต้นท้าทายอยู่เสมอ เป็นคนใจสู้และมีบริวารมากคนหนึ่ง เปรียบดังความหมายของคำคำนี้” Synergy – ร่วมแรง ร่วมใจ “
เป็นความหมายรวมสรุปถึงชีวิตของคุณได้อย่างชัดเจนมาก
 อุปนิสัย:
คุณควรเป็นคนที่สังคมน่าจะยกย่องอย่างสูงเพราะว่าคุณเป็นคนมักชอบทำประโยชน์ให้กับสังคมเสมอ ๆไม่เคยสร้างปั­ญหาให้กับสังคม
ซ้ำยังชอบทำให้สังคมเราน่าอยู่มากขึ้นด้วยความมีอัธยาศัยไมตรีมีน้ำใจของคุณทำให้ชีวิตคุณมักจะห้อมล้อมไปด้วยมิตรสหาย และไม่ค่อยเดือดร้อนแต่ข้อเสียหนึ่งของคุณคือ กลัวขัดใจคนอื่นมากเกินไป
สไตล์การทำงาน :
อาจจะเป็นเพราะความเมตตาที่คุณมี รวมกับผลบุ­ที่ได้สร้างสมมาทำให้คุณมีความสามารถพิเศษคือคุณสามารถรู้ได้ว่าคนไหนจะดีกับคุณคนไหนเป็นคนที่ช่วยเหลือคุณได้ และเป็นที่น่าแปลกว่าเรื่องบริวารของคุณจะมีปั­ญหาน้อยมากถ้าเทียบกับคนอื่น ๆ”
อ่านแล้วก็ขำ ๆ ครับ ดวงก็คือดวง ติดใจอย่างคือ จริง ๆ แล้วผมระเบิดลงง่ายครับ อยากประนีประนอมแต่ไม่ค่อยยอมเท่าไหร่ ส่วนเรื่องกลัวขัดใจนี่ ผมยกให้เฉพาะ คนที่ผมรักแล้วก็แคร์ครับ

Read Full Post »