เกลียด!!!

พึ่งกลับมาถึงโรงพยาบาลเมื่อตะกี้นี้เอง เกลียดความรู้สึกของตัวเองอีกแล้ว มันเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า Monday mornig sick syndrome หน่ะ คือถ้าเปรียบเทียบกับคนทำงานมันก็คือเบื่อวันจันทร์ไม่อยากทำงาน แต่ของเรานี่ พอเท้าเหยียบประตูโรง’บาล ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่ ไปตะลอน ๆ ไปทำงานมาไม่รู้กี่ชั่วโมง คือตอนนั้นมันก็เหนื่อยนะ แต่ไม่รู้สึกเหนื่อยเท่าตอนกลับมาถึงโรง’บาล มันบอกไม่ถูก โหวง ๆ คิดถึงบ้าน เหนื่อย เครียด สงสัยว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ทำไมต้องทำ ทำไมต้องเรียนหมอทั้ง ๆ ที่งานเดิมก็ดีอยู่แล้ว สิ่งแวดล้อมการทำงานก็ดี(หมายถึง AFRIMS นะ)

  อยากตะโกนดัง ๆ ว่า “กูเหนื่อย” ขนาดหูเสียบเพลงฟังอยู่ ก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น น้ำตางี้เอ่อขึ้นมาทีเดียวมันเหมือนอดทนอะไรมาก ๆ โดยแทบไม่ได้ระบายออก ยิ่งพอคิดว่าตอนพ่ออยู่ พ่อต้องทำงานเหนื่อยขนาดไหนกว่าจะหาเงินมาให้ที่บ้านได้ ก็ยิ่งอยากร้องไห้ ฟังดูเหมือนเหลือเชื่อแต่รู้สึกแบบนี้แทบทุกครั้งที่กลับมาถึงโรงพยาบาลในเย็นวันอาทิตย์

     ก็คงได้แต่ระบายให้ฟัง อย่างน้อย ๆ ก็ขอระบายหน่อย ไม่ใช่ว่าไม่อยากเป็นหมอนะ เพราะคนที่รู้จักก็รู้ดีว่าอยากเป็นแค่ไหน แต่ความรู้สึกขณะนี้ที่นั้งพิมพ์อยู่มันก็แค่เหนื่อยแค่นั้น นอนหลับเดี๋ยวก็หาย ปลอบตัวเองอยู่เสมอ ว่าถึงจะเจอเรื่องร้าย ๆ แค่ไหน ถึงจะเจอเรื่องแย่ ๆ หนัก ๆ เหนื่อย ๆ แค่ไหน ถ้าถามตัวเองว่าก่อนสอบหมอถ้ารู้ว่าจะต้องเจอเรื่องพวกนี้แล้วยังจะสอบเข้าเรียนหมอมั้ย คำตอบมันยังไม่เคยเปลี่ยน “สอบครับ”

     ทุกวันนี้ไอ้ที่เรียนหนัก เรียนเหนื่อย ทำงานหมอ ทำงานPart time เหนื่อย ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วเหนื่อยอยากนอนต่อ ได้แต่คิดว่าไม่ใช่ทุกคนที่ตื่นเช้าขึ้นมาแล้วจะได้เป็นนักเรียนแพทย์ มันถึงมีแรงตื่นขึ้นมาแต่เช้า ทุกๆวัน 

บอกกะตัวเองตั้งแต่สอบหมอติดว่า ตอนนี้ชีวิตเหลือแค่แม่ น้อง เพื่อนที่เราและเขาจริงใจและรักเราจริง ๆ และสุดท้ายคือ “คนไข้”

สัญญากะตัวเองตั้งแต่อ่านหนังสือสอบหมอว่า “จะทำให้เต็มที่และจะทำให้ดีที่สุด”